Laat jij je leeftijd je leven dicteren?

Laat jij je leeftijd je leven bepalen
In Kenia

Laatbloeier

Ik ben altijd al een laatbloeier geweest. Ik was 15 toen ik mijn eerste kus kreeg, 20 toen ik mijn maagdelijkheid verloor, 44 toen ik mijn eigen bedrijf begon en 57 toen ik weer single werd (weet niet of dat laatste meetelt. Haha)

Dus dat ik niet de snelste ben is misschien niet zo gek. Bovendien zijn veel van de dingen die ik doe: bloggen, fotograferen, social media enzovoort, pas iets wat de laatste 10-20 jaar echt op gang is gekomen. Veel van mijn leeftijdsgenoten snappen dan ook geen bal van wat ik nou eigenlijk allemaal doe. Vinden het raar. Een beetje vreemd. En sommigen zijn jaloers. “Want ik heb toch zo’n leuk leven en krijg allemaal dingen gratis..”

Leeftijd

Ik heb me nooit druk gemaakt om leeftijd. Wat zegt dat stomme cijfertje nou echt over wie je bent, wat je doet of hoe je je voelt? Helemaal niks, nul, nada, zip. En toch merk ik dat er soms – in mijn achterhoofd – een stemmetje doordringt die zegt ‘He van den Berg, wat ben je nou weer aan het doen? Zou je je niet eens moeten gedragen naar je leeftijd?’

En om maar aan te geven dat je uit het leven moet halen wat er uit te halen valt; deze foto maakten we in Noorwegen vlak voordat ik een ernstig ongeluk kreeg. Maar Heleen die naast mij staat is er inmiddels al niet meer en werd een paar jaar geleden geveld door borstkanker.

Stom stemmetje

Ik heb echt een pesthekel aan dat stemmetje. Want nee, ik vind niet dat ik achter de geraniums moet gaan zitten en nee ik ben echt nog lang niet van plan om op te houden met het maken van plannen, reizen, werken en gekke dingen doen. Sterker nog; ik begin pas. Ik heb nog zoveel plannen en ideeën dat ik nog minstens tot mijn 125e door kan gaan.

Maar daar komt ook dat venijnige geluidje weer terug ‘ tuurlijk Simone, maar ga je nou heus nog iets heel nieuws doen op “jouw leeftijd”? Zit er nou echt iemand op je te wachten?’ Of er iemand op me te wachten staat of zit dat weet ik natuurlijk niet. Maar dat wist ik ook niet toen ik 35 was. Dus wat is er nou echt daadwerkelijk anders?

Wat zegt leeftijd

Gevoel

Mijn hoofd weet dat dat gevoel nergens op slaat en dat ik de enige ben die mijn eigen pad in de weg staat. Dat ik de enige ben die denkt dat het te laat is of dat ik niet meer genoeg tijd heb. Misschien is het dat wel boven alles. Dat idee dat je nog ‘maar’ 10 of 20 goede jaren over hebt. Maar toen hadden we het op kantoor toevallig vandaag over Neil Diamond die op zijn 80e nog optreedt en Jane Fonda die er nog fantastisch uitziet op een vergelijkbare leeftijd. Dus dat betekent dat ik nog een jaar of 22 heb te gaan voor ik die magische leeftijd heb bereikt.

Ziekte

Misschien kom het ook wel door het feit dat mijn beide ouders door ziekte zijn geveld. Mijn moeder kreeg rond haar 60e parkinson. Een ziekte die ik echt niemand toewens. En mijn vader eerst darmkanker, waar hij van genas, maar die ging uiteindelijk ten onder aan Alzheimer. Dat is een schrikbeeld. En misschien ook wel een beeld waardoor ik meer dan zou moeten beïnvloed wordt.

Let it go

Ik ben trouwens zeker niet de enige met dit soort gekke waanbeelden. Zo had ik van de week een gesprek met iemand die op haar 35e vond dat ze te ‘oud’ was om haar haar paars te kleuren. En zo hebben we ongetwijfeld allemaal vooroordelen en remmen die ons tegen houden om het leven te leiden waar we echt gelukkig van worden.

Ik heb dus besloten om dat cijfertje de deur uit te doen. Vanaf nu ben ik forever 35. En nee dat betekent niet dat ik nu vergeet wat mijn leeftijd is, maar ik ga het me niet laten beperken. Want stél dat het na 22 jaar is afgelopen? Of na 5 jaar? (want je weet niet hoe het leven loopt tenslotte) Dan wil ik toch wel het idee hebben dat ik alles uit het leven heb gehaald. Of het nou gek is of niet.

Wandelen op Texel Sluftervallei
En recent met Charlotte op Texel

Dat stemmetje wil vast niet ineens zijn mond houden, maar ik ga er mijn uiterste best voor doen om er niet meer naar te luisteren. De enige concessie die ik aan mijn leeftijd doe, vanaf nu, is mijn lichaam en geest zo goed mogelijk verzorgen zodat ik ook daadwerkelijk straks op mijn 80e die reis nog kán maken.

Voeding, beweging en doen wat ik leuk vind. Dat moeten dan de onderdelen zijn die zorgen dat ik vrolijk en fit ouder wordt.

Daarom vandaag – op bevrijdingsdag – ga ik mijn geest bevrijden van het idee dat leeftijd er toe doet. Fuck de kalender!

PS. Lees hier alle brainfarts

Delen is fijn!